Relatietherapie: nog nooit geld uitgegeven aan iets beters!
“Blijkbaar gaan veel koppels veel te laat in relatietherapie.”
“Blijkbaar gaan veel koppels veel te laat in relatietherapie.”
Onze cliënt, die anoniem wil blijven, vertelt over huwelijkstherapie. Over hoe ze zich eerst schaamde voor haar huwelijksproblemen. Hoe ze de gezinsvakantie schrapten en in plaats daarvan samen naar een hotel gingen. En waarom het goed zou zijn als ouders eerder in relatietherapie gaan, zelfs als alles in de relatie eigenlijk prima lijkt te gaan.
We zijn al twaalf jaar een koppel. Ons derde kind is vier weken oud. En we houden van elkaar. Alles lijkt geweldig. Lijkt. Want achter onze voordeur ziet het er anders uit: we zijn moe. Moe van onze banen, van de slapeloze nachten en we maken vaak ruzie. Waarom eigenlijk? Ik denk omdat we elkaar vaak verkeerd begrijpen of verkeerd communiceren. Misschien zijn we gewoon overbelast op dit moment.
Wanneer ik mijn man voorstel om in relatietherapie te gaan, is hij allesbehalve enthousiast. Hij is bang dat ik hem de schuld wil geven van de situatie, terwijl ik gewoon meer harmonie in het dagelijks leven wil. Met de auto ga je toch ook naar de garage voor onderhoud, dus waarom niet werken aan je huwelijk? Uiteindelijk heeft hij toegestemd.
Alleen al een tijdstip en oppas vinden is moeilijk. Maar het moet. Want we hebben echt meer gezelligheid en begrip nodig. En onze laatste energiereserves mogen niet opnieuw opgaan aan ruzie. Thuis, tijdens het vertrek, zijn er woorden omdat we haast hebben. Uiteindelijk zitten we in de auto richting relatietherapie. En we maken wéér ruzie van de spanning en de stress.
Gelukkig maakt de therapeut een goede indruk op ons. Ik heb vanaf het begin een goed gevoel. En ik vraag nogmaals of de sessie echt vertrouwelijk is. Dan stellen we ons voor. We vertellen over ons en onze relatie. Het voelt heel vreemd om zoveel persoonlijks met een vreemde te delen. In het begin schaam ik me ook een beetje. Ik heb het gevoel dat ik nu officieel toegeef dat we problemen hebben. En die hebben we ook, maar tot nu toe wist niemand dat behalve wij.
Aan het begin van de sessie zeggen we tegen de therapeut dat we heel veel van elkaar houden en daarom willen we dat het weer beter gaat. De therapeut geeft aan dat dat een mooi uitgangspunt is. Hij zegt dat relatietherapie een kans is om iets te verbeteren of een relatie nóg beter te maken en niet pas de laatste optie wanneer het eigenlijk al te laat is. Blijkbaar gaan veel koppels veel te laat in huwelijkstherapie.
Tijdens het gesprek zegt mijn man dingen die ik niet zo graag hoor. Maar wel alles op een respectvolle manier, binnen de dialoog, die de therapeut ons leert. Vriendelijkheid met een grote 'V', focus op ‘ik'. Bijvoorbeeld: “wanneer dat gebeurt voel ik mij erg eenzaam”. Mijn man zegt ook veel mooie dingen. Juist die mooie dingen hoor ik soms alleen omdat de therapeut mij erop wijst. We bespreken en werken uit wat we kunnen doen om te voorkomen dat een klein ding uitgroeit tot ruzie. We kijken ook welke situaties en onderwerpen steeds weer tot discussie leiden en analyseren daarna wat we beter kunnen doen. Waar we elkaar beter kunnen ondersteunen.
Dan zijn de 90 minuten alweer voorbij. We maken meteen een nieuwe afspraak (over twee weken). Buiten vinden we allebei dat we een heel goede klik hebben met de therapeut en dat de sessie goed is verlopen in een veilige setting.
In de weken daarna proberen we de geleerde Dialoog toe te passen en het gaat steeds beter. Echt beter. We letten onder andere veel meer op onze eigen energie. Ruzie ontstaat meestal wanneer je te weinig hebt geslapen of wanneer je te laat bent. Dus halen we zoveel mogelijk de stress eruit. We schrappen de geplande gezinsuitstap op zaterdag, zodat ieder van ons slaap kan inhalen. En we zeggen vaker “dank je wel”, verontschuldigen ons vaker en spreken regelmatig waardering uit naar elkaar.
Daarnaast zeggen we hoe we ons voelen. Na een nacht, met een doorkomend tandjes krijgende baby, zeg ik nu tegen mijn man: "ik ben al helemaal kapot, terwijl het pas 7 uur ’s ochtends is. Kun je me vandaag helpen met een aantal dingen?"
En dan bedenken we samen hoe we de dag makkelijker kunnen maken. Bijvoorbeeld alleen ingevroren soep met een broodje eten , morgen samen boodschappen doen ipv vandaag alleen met kinderen en het douchen van de kinderen uitstellen (als dat kan natuurlijk).
Bij de tweede afspraak gaan we nog dieper. We kunnen fundamentele dingen over onze relatie en familie bespreken. Daarbij kijken we ook naar onze eigen gezinnen van herkomst, dus naar onze ouders. Eerder hadden we nauwelijks nagedacht over hoe onze ouders ons hebben gevormd.
We beseffen dat we absoluut te veel hooi op onze vork nemen: zelfstandigheid, verschillende banen, sociale contacten onderhouden en onze drie kinderen. Voor mij is het echt heftig dat er iemand anders nodig is om ons te zeggen dat we gewoon te veel doen en dat we te veel willen. En pas wanneer de therapeut dat zegt, dringt het pas echt tot ons door. Hij raadt ons ook aan om een dag of zelfs een nacht alleen weg te gaan.
Na een paar sessies besluiten we dit najaar geen gezinsvakantie te doen, maar in plaats daarvan één nacht samen naar een hotel te gaan. Als oppas komen opa en oma. Een geweldige beslissing. Ik ben opgelucht dat ik niet voor alle kinderen hoef in te pakken.
We dachten altijd dat we onze kinderen minstens één keer per jaar een paar dagen vakantie moesten bieden, maar daar kijk ik nu anders tegenaan. Onze kinderen zijn nog zo klein. Liever geen gezinsvakantie dan dat we allemaal geïrriteerd en gestrest zijn. Liever ga ik één nacht met mijn man naar een stad in de buurt. En in plaats daarvan maken we kleine uitstapjes met de kinderen vanuit huis. Of ga ik elke dag met hen het bos in. Dat vinden de kinderen geweldig.
We veranderen ook veel in ons dagelijks leven en schakelen steeds meer stressfactoren uit. Zo plannen we afspraken met kinderen nu standaard 15 minuten eerder. Dus als de kinderarts om 14.30 uur is, plannen we dat we er om 14.15 uur zijn. Zo raak ik niet in paniek als ik vlak voor vertrek nog moet verschonen of als het favoriete knuffeltje vergeten is.
We vragen meer hulp aan opa’s en oma’s. We verminderen wanneer mogelijk onze werkuren. En we zeggen vaker “nee”. Nee tegen uitnodigingen. Tegen stressvol bezoek. Tegen vermoeiende feesten. Of mijn man gaat alleen naar een 40e verjaardag en de volgende keer ga ik. Zo heeft iedereen even een korte pauze. En we hoeven niet steeds alles voor drie kinderen in te pakken. Andere tijden komen wel, wanneer de kinderen ouder zijn.
Als ik terugkijk op deze sessies, kan ik alleen maar zeggen: ik heb nog nooit geld aan iets beters uitgegeven. Ik zou het zo weer doen. De paar vrienden, aan wie ik over onze ervaring met relatietherapie vertel, vinden het geweldig. En beginnen meteen over hun eigen, soortgelijke problemen.
Ook al loopt het nu veel beter, we zullen weer gaan. Ik kijk al uit naar de volgende sessie in ons programma, want in die 90 minuten draait het alleen om ons. En dat is zo fijn. Het doet goed om te horen dat er veel goed gaat. Die blik van buitenaf op onze relatie doet echt goed. En dat terwijl we als koppel al veel gesprekken hadden, praten we nu echt en luisteren we ook echt naar elkaar, door de geleerde Dialoog.
Onze kinderen zijn sinds onze veranderingen veel rustiger en meer ontspannen. Ik ben eindelijk de moeder die ik wil zijn. Een moeder met geduld, die veel lacht en die gelukkig is met zichzelf en met de man aan haar zijde. Natuurlijk hebben we nog steeds stressvollere dagen en af en toe ruzie. Dat is normaal. En er zijn dagen en weken waarin veel misgaat. Maar het blijft allemaal binnen de perken.
Door de huwelijkstherapie hebben we elkaar nog veel beter leren kennen. En dat na twaalf jaar. We zijn bijna een beetje opnieuw verliefd. We kunnen samen lachen in het dagelijks leven en hebben ook weer meer intimiteit. Waar we vroeger ruzie maakten of explodeerden, zijn we nu zo dankbaar dat we dat ongelukkige, zweterige koppel, dat ruziënd met de kinderwagen door de stad haastte, achter ons hebben kunnen laten.
Tarweveld 12
3931 WP Woudenberg
.svg)
